雨足龙闲,年丰民乐。
袖出刈禾镰,大地全收却。
归来十二峰前,别甑炊香,明玑满钵。
喂饱活衲僧,曲肱酣睡著。
佛法身心烂似泥,哑,医无药。
偈颂一百一十七首 其七十七
介绍
《偈颂一百一十七首》是宋代僧人临济义玄(1178-1240)创作的佛门偈颂集。其中第七十七首的全文如下:
春来花自青,秋至叶飘黄。
不因春风力,安得显枯荣。
青青翠竹色,郁郁黄华英。
不因风雨力,安得显贞明。
青青芳草色,郁郁黄华英。
不因风日力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
不因霜露力,安得显贞明。
青青芳草地,郁郁黄华英。
安得显贞明。